Hoe ziet de begeleiding eruit?
|
||
|
Na een uitgebreide telefonische intake ontvang ik uw kind.
Bij de eerste kennismaking maak ik gebruik van de
Troostkoffer
KO de Troostvogel helpt met zijn verhalen een handje om de verschillende rouwtaken vorm te geven. Een kind moet allereerst beseffen dat het "echt waar" is wat er is gebeurd. Soms moet het afscheid nog eens dunnetjes worden overgedaan. Vervolgens zoeken we naar passende uitingsvormen voor de emoties die zich aandienen. Dat kan verdriet zijn, maar ook boosheid of schuldgevoel. Er is ook vaak sprake van angst, wat meestal onderbelicht blijft: bang om zelf ziek te worden, bang de andere ouder te verliezen of bang om zelf dood te gaan. Een verlieservaring kan je ook onzeker maken, onzeker over jezelf en de toekomst. Werken aan zelfvertrouwen is dan ook een belangrijk aspect in de begeleiding. Mijn neutrale positie maakt dat kinderen mij snel hun verhaal toevertrouwen. Alle activiteiten worden vastgelegd in een werkmap die uw kind steeds mee naar huis neemt. Ook kunnen er boeken worden geleend.
Na vier contacten vindt er een gesprek plaats met u als ouder(s) en worden de bevindingen
en de voortgang besproken. Soms zijn vier ontmoetingen genoeg om het proces weer in
beweging te brengen.
|
||
|
Lees verder: |
|
|
|
|
|